denkend aan dingen...

Denkend aan dingen
Zie ik er 23 breed op mijn beeldscherm staan...

En zo zou ik zomaar een poëtisch einde aan deze cursus kunnen maken. Helaas, ik ben te laat, ik loop achter de kar aan en niemand heeft het er meer over. Het leven van alledag is weer opgepakt in onze bibliotheek... het leven zonder 23 dingen.

Voor mij betekende 23 dingen, zoals ik het hierboven omschreef inderdaad: "breed". Ik heb in de breedte kennis genomen van het web 2.0 en ik ben in aanraking gekomen met zaken waar ik normaal gesproken waarschijnlijk niet zo snel mee in aanraking gekomen zou zijn. Dat is een goede zet geweest binnen onze organisatie en mijn dank hiervoor.
Door de brede opzet en de relatief korte duur van de cursus was het helaas niet mogelijk om wat meer de diepte in te gaan. Voor iemand als ik met weinig digitale ervaring blijft het dan wel bij oppervlakkige kennis. Ik vind het dan ook moeilijk om er een goed oordeel over te kunnen geven.

Het meest opvallende vond ik het massale gebruik van al deze toepassingen door een groot publiek. Het lijkt net of de bibliotheekwereld nog een beetje verbaasd aan de zijlijn staat toe te kijken en niet goed weet wat zijn plaats hierbinnen moet zijn. Dat kan natuurlijk liggen aan de gemiddelde leeftijd van het bibliotheekpersoneel, dat hoger ligt dan in andere branches. Het kan ook zijn dat het voornamelijk de wereld van de jongeren is en dat het bedrijfsleven hier nog nauwelijks een rol in speelt.

Wel zie je dat het commercieel interessant is door de openbaarheid en het massale karakter ervan en dat de reclameboodschappen overal opduiken. Tegelijkertijd vind ik dat ook het meest storende. Neem nou bibliotheek2.0 ning, dat bedoeld is voor professionals binnen de bibliotheekwereld. Daar staat op de homepage het bericht: "iemand is stiekem verliefd op je". Kan het erger???

Sommige toepassingen van web 2.0, zoals Flickr, YouTube en Last.fm kunnen gebruikt worden in een min of meer aangepaste vorm op onze eigen website, zoals al door veel collega's geopperd is. Andere toepassingen, zoals google docs en wiki's passen misschien wel op Intranet (binnenkort?) en de aquabrowser plus MyDiscoveries mag natuurlijk niet ontbreken in onze catalogus.

In onze nieuwe Centrale Bibliotheek zou ik een digitale muurkrant willen zien: een groot scherm waarop iedereen, van groot tot klein lid of niet-lid publiek en medewerkers, berichtjes, foto's, filmpjes, muziekfragmenten enzovoort kunnen plaatsen en lezen. Een scherm dat van en voor iedereen is, een scherm dat voortdurend verandert en in beweging is en zo het karakter van onze bibliotheek uitdraagt.

Tenslotte zou ik mij willen aansluiten bij Wally, die ervoor pleit om niet te veel in één keer te willen en een klein ding per keer in te voeren.

ding 22

Bibliotheek 2.0 komt voort uit het web 2.0 en dat betekent dat alles draait om ontmoeting....digitale ontmoeting. Van oudsher kent de bibliotheek die functie in fysieke vorm. Een functie die de bibliotheek als vanzelfsprekend altijd vervult heeft. Een functie waar nu meer moeite voor gedaan moet worden. Veel bibliotheken proberen hun gebouw aantrekkelijker te maken met een leescafé, zithoekjes, gamezones, Internetplekken enz. Daarnaast probeert men publiek te trekken met cursussen, exposities, lezingen en meer dingen die in het verleden niet nodig waren. Soms lijkt het allemaal een beetje krampachtig en te ver van onze core-business verwijderd. Iedereen zoekt naar de juiste formule om de vertrouwde, vooraanstaande plek in het dagelijks leven van onze lezers te behouden. Dat we nu naar onze lezers toe moeten lijkt duidelijk en dat de weg daar naartoe steeds meer de digitale weg moet worden is ook duidelijk. Maar nu nog invullen hoe we dat gaan doen....

ding 21

Nu komen we op bekend gebied. Ik heb een account aangemaakt bij de OBA en ik ben helemaal enthousiast.
Toevallig heb ik ook net de Agenda voor de Toekomst, het beleidstuk van de VOB voor 2009-2012 gelezen en dat sluit daar helemaal op aan. De drie kerndoelen zijn volgens dit stuk: inspelen op veranderende behoeften, verbetering van aanbod en service en verbetering infrastructuur en beschikbaarheid. In dit verband werd genoemd het personaliseren van aanbod. MyDiscoveries lijkt mij dan een geweldig instrument om daar mee aan de gang te gaan. De mogelijkheid om eigen lijsten te maken, te taggen, waardering d.m.v. sterren aan te geven en recensies te schijven maken de catalogus een product van Bibliotheek en bezoekers samen. Als dit nog verder uit te bouwen is met bijvoorbeeld een attenderingsfunctie is het helemaal af.
Ik weet dat wij binnenkort gaan starten met de aquabrowser en ik hoop dat MyDiscoveries er ook aankomt.

ding 20

Last.fm kent blijkbaar al veel enthousiaste aanhangers en ja, hoor... alweer kun je hier vrienden maken en gelijkgestemden ontmoeten.
Het is zelfs zo populair dat radioprogramma's het onderspit delven en verdwijnen omdat ze de concurrentie niet aankunnen.
Veel van mijn collega's hebben last.fm al bejubeld en ongetwijfeld voorziet het in een behoefte en werkt het verslavend.
Ik krijg er een beetje eng gevoel bij als ik lees dat het binnen de kortste keren duidelijk is waar je naar wilt luisteren, wat je voorkeuren zijn en hoe vaak je bepaalde muziek beluistert. De adviezen stromen binnen en zelfs de concertaanbiedingen komen op een presenteerblaadje aan. Je wordt als het ware helemaal doorgelicht, alles wordt in kaart gebracht en last.fm weet op een gegeven moment meer van jou dan jijzelf.
Als je voor de dertigste keer op een dag naar Bruce Springsteen luistert staat dat meteen genoteerd. Zou last.fm je dan ook het advies geven om eens naar de psychiater te gaan?

ding 19

Een lange onderbreking, op vakantie geweest en eenmaal terug, achterstanden wegwerken en werk van collega overnemen die op zijn beurt weer op vakantie is. Maar nu neem ik de draad weer op.
Sociale netwerken is dus het onderwerp. LinkedIn kwam ik niet in en is begrijp ik afgesloten. Wel even rondgekeken op Facebook en Hyves. Het valt me op dat het wel erg snel gaat dat vrienden maken. Normaal zou ik iemand toch pas een vriend willen noemen als ik hem al lang ken en weet dat hij te vertrouwen in.
Daarnaast heb ik nog steeds een flinke aversie tegen de aantasting van de privacy. Alles wat persoonlijk is gaat op het net: de gezinssamenstelling, foto's van iedereen, de voormalige werkgevers, de vrienden en noem maar op. Hoe gevaarlijk kan dat zijn... Over jonge kinderen en de gevaren van het internet wordt al veel geschreven en daar worden ook maatregelen voor genomen. Maar hoe zit dat met gevoelige beroepen waarin onprettige beslissingen over mensen genomen moeten worden. Ik denk bijvoorbeeld aan politieagenten, gezinsvoogden, deurwaarders, rechters enz. Hoe snel weten boze, gefrustreerde en kwaadwillende personen alles over hen en hun naasten?
Natuurlijk zijn er ook positieve kanten aan het sociale netwerk, zowel in privé- als werksituaties en zullen veel mensen er uren plezier aan beleven, maar mijn ding is het niet.

ding 18

Library thing daar moeten we natuurlijk wat mee als bibliotheek. Iedere klant en ieder personeelslid kan er z'n voordeel mee doen.
Zelf heb ik vandaag een gereserveerd boek opgehaald en toen ik de eerste regel las, dacht ik: 'komt me bekend voor'. Nou ja, stom dus, ik had hem al gelezen... Er is dus is onnodig werk verricht en een ander had in de tussentijd het boek kunnen meenemen. Ik moet duidelijk gaan catalogiseren.
De eerste 10 boeken staan er inmiddels op. Ik heb er speciaal een paar uitgezocht, die door veel mensen gelezen zijn. Bij 'De ontdekking van de hemel' van Mulisch zie je dat deze al door meer dan 300 anderen genoemd is. De reacties op dat boek zijn zeer divers. De meesten prijzen het helemaal de hemel in, jawel, maar er is er ook één bij, die al zijn gram en frustraties over Mulisch uitstort in niet mis te verstane bewoordingen. Erg grappig!
Ik zag op onze eigen website dat er nu reacties van het publiek mogelijk zijn op de boekrecensies, geschreven door het personeel en ik hoop dat het ook gaat knetteren.

ding 17

Een web 2.0 site naar keuze bekijken is een leuke opgave. Ik vond 23 mogelijkheden al een boel, maar nu kom je pas echt tot de ontdekking wat een berg aan toepassingen er is. Wel veel Amerikaanse sites als ik het zo bekijk, maar ja die lopen natuurlijk voor op ons.
Ik heb me maar eens verdiept in de goede dingen van het leven: reizen en wijn.
Er zijn veel travelsites, zoals www.travelistic.com met videofilmpjes. Ik heb helaas nog niet een spannende trektocht in Europa gevonden heb. Dus door naar de wijn.
Eerst heb ik www.winelog.net bekeken: daar kun je een lijst maken van je favoriete wijnen en die door anderen laten beoordelen (weer eens wat anders dan je favoriete boeken).
Toen kwam ik uit bij www.bottletalk.com en die is echt leuk, want je kan daar tasting tags toevoegen aan een wijn. Het werkt als een aquabrowser en je kunt dan bijvoorbeeld klikken op fruity, smooth, strawberry, cassis enz. Als je er een kiest kom je weer verder en heb je weer legio keuzemogelijkheden, echt geweldig.
Nu nog een Europese versie met betaalbare wijnen en Nicolaas Klei krijgt een grote concurrent voor zijn supermarktwijngids.

ding 15 en 16

Podcasts en YouTube, 2 dingen waar ik niet zoveel mee heb, maar toch even over heb moeten nadenken. Bij radio komt bij mij het zondagmorgengevoel boven. Lang, lui in bed liggen en luisteren naar Vroege Vogels. Heb ik het gemist, dan is er nog altijd de podcast. Maar wat mis ik dan weer als ik naar de podcast ga luisteren??
Ik wil helemaal niets missen in het leven, maar het gaat zo snel dat ik altijd wel iets mis. Ik vrees dat ik mij daarbij moet neerleggen en niet moet proberen alle gemiste zaken weer in te halen.
Niettemin is er voor de bibliotheek altijd wel een toepassing te bedenken. Ooit waren er plannen om wekelijks een boekenrubriek bij de bij ons inpandige Meerradio op te nemen. Wij hebben daar vorig jaar een start mee gemaakt en een aantal uitzendingen gemaakt. Dat zou zich uitstekend lenen voor een podcast, die op de website geïnstalleerd kan worden.
YouTube kan ingezet worden om stukjes van de bibliotheekactiviteiten, zoals onlangs het vrouwenkoor Malle Babbe aan het publiek te laten zien.
Bij al die dingen zie ik de website van de bibliotheek toch als uitgangspunt om het publiek te bereiken en zijn het extra's die je daar aan kunt toevoegen. Er zal dan zorgvuldig gekeken moeten worden in hoeverre dat een verrijking is en de site niet een chaos wordt van allerlei verschillende soorten aandachttrekkers. Om nog maar niet te spreken over ongewenste reclame of andere zaken, die je er gratis bij krijgt.

ding 14

Met chatten e.d. heb ik nul ervaring en na het lezen van het stuk van Biebmiep op haar weblog moet ik dat ook maar zo laten, denk ik. Zij geeft in een onnavolgbaar heldere stijl haar visie op het gebruik van al deze toepassingen, zowel privé als zakelijk. En omdat zij een expert is op dit gebied heb ik het volste vertrouwen in haar bevindingen.
Privé had ik al het gevoel dat ik liever tête-à-tête met iemand communiceer of per telefoon, dan via de computer. Iemands stem horen, iemands lach en de bijbehorende emoties zijn voor mij van wezenlijk belang. Dat wil niet zeggen dat ik de computer helemaal niet privé gebruik, want het e-mailen bewijst zeker zijn diensten, al was het alleen maar om foto's door te sturen.
Voor de bibliotheek zijn er misschien wel mogelijkheden om op deze manier met onze klanten contact te maken. De vraag is dan natuurlijk weer in hoeverre daar behoefte aan is en hoeveel tijd daarvoor vrij gemaakt kan worden. Maar het loont de moeite, denk ik, om daar onderzoek naar te doen.

ding 13

Google docs of wiki's, de G-schijf of de M-schijf. Ik weet niet wat er nu het beste te gebruiken is.
Op de G-schijf in ons bedrijf heb ik een document geplaatst: de wensenlijst. Op deze wensenlijst kunnen mijn collega's vermelden welke boeken ze graag aangeschaft zouden zien en ik reageer daar op. Vanuit alle vestigingen kan hier aan gewerkt worden en iedereen kan op elk moment zien wat er gebeurt, kan dingen toevoegen, veranderen of verwijderen.
Het is natuurlijk een toepassing binnen het netwerk en daarbuiten niet op te roepen. Dat is denk ik het enige verschil met Google docs of wiki's. Of heb ik iets niet begrepen?
Dan het verschil tussen wiki's en Google docs. In het instructiefilmpje over wiki's ging het over vier kampeerders die hun lijstjes met benodigdheden in een wiki plaatsten. Op deze manier konden ze zich handig op hun vakantie voorbereiden.
Op één van de sites die over Google docs gingen las ik een verhaal van vier mannen die ver van elkaar woonden en een vakantiereis naar Alaska planden. Zij gebruikten Google docs om de voorbereidingen met elkaar te delen.
??????
Wat gebruik je nu waarvoor???

ding 11 en 12

Wiki's zijn dus echt voor en door iedereen! Aan één kant natuurlijk fantastisch en reuze democratisch, maar aan de andere kant dus zo onbetrouwbaar als wat.
Waar ik bij Wikipedia toch het gevoel had goed geïnformeerd te worden, denk ik daar nu anders over.
Bij andere wiki's hoeft dat niet zo dramatisch te zijn als ze bedoeld zijn om onderling informatie uit te wisselen en zolang je er van bewust bent dat de informatie niet van deskundigen komt.
In ieder geval zijn er heel wat toepassingen te bedenken.
Weer iets om een tijdje op te kauwen.

ding 10

Zoals bij meerdere toepassingen stel ik mijzelf ook hierbij de vraag wat er anders en beter aan is dan de mij bekende variant. In dit geval is de variant de 'Favorieten' die ik al lang en graag gebruik. Die tevredenheid over het gebruik hiervan betekent meteen ook dat de weerstand tegen het nieuwe onbekende groter is.
Het installeren van 'del.icio.us' was geen probleem en het gebruik ervan wijst zichzelf. Handig dus als er geen 'Favorieten' bestonden.
Voor zover ik het begrepen heb is het enige verschil de openbaarheid van 'del.icio.us'. Het is overal in te zien en het is mogelijk de gepubliceerde sites van andere gebruikers te bekijken.
Als de behoefte daaraan niet bestaat zit het verschil alleen nog maar in de lay-out en de structuur van het opslaan van sites. En dan valt de vergelijking wat mij betreft in het voordeel van 'Favorieten' uit omdat ik het indelen in mapjes mooier, handiger en rustiger vind.
De site van 'del.icio.us' geeft veel informatie, zoals de tags en de hoeveelheid mensen die dezelfde websites heeft opgeslagen. Als je doorklikt komt daar nog een warboel aan informatie bij. Bovendien is het ook nog in verschillende kleuren aangegeven. Kortom een onrustig geheel in mijn ogen. Voorlopig blijf ik bij mijn vertrouwde bewaarsysteem.
Maar leuk om te weten en te onthouden als ik er ooit nog een toepassing voor ontdek.

Ding 9

Web 2.0... wat weet ik hier nu van. Weinig nog, al begrijp ik dat het draait om ontmoeting en actief zijn. En daar draait het in onze bibliotheek ook allemaal om.

Het gaat slecht in bibliotheekland en onze klanten verdwijnen. Wij begrijpen inmiddels dat het schip zinkende is en dat wij iets moeten ondernemen. Eén van de belangrijkste taken is een andere benadering van de klant. Lang hebben wij gedacht dat wij wel wisten wat goed was voor die klant, maar dat gaat niet meer op. De klant verwacht iets anders van ons.

En hier duiken dan de woorden 'ontmoeting' en 'actief ' weer op en probeer ik de link te leggen met Web 2.0.

Sinds '23 dingen' is duidelijk dat het personeel elkaar meer en anders ontmoet dan voorheen. Ook hebben wij het heel druk met elkaar te helpen met de weblogs en alles wat daarop gestalte moet krijgen. Soms is het leuk, soms minder, maar het schept wel een band. Is dit ook toepasbaar op ons publiek, vraag ik me dan af.

Probleem is dat veel mensen net als wij weinig tot geen ervaring hebben met al de mogelijkheden van web 2.0. En dan heeft het alleen maar nut voor een klein aantal gebruikers. We moeten dus eerst een omgeving creëren waarin men kennis kan maken met die toepassingen.

Nu slaat mijn fantasie op hol en zie ik opeens een digitale speelhoek voor me. Een ruimte binnen de bibliotheek met een enorm groot kamerbreed beeldscherm, waarop iedereen kan experimenteren. Mensen schrijven hierop berichtjes, die iedereen kan lezen. Bijvoorbeeld over een boek dat ze net gelezen hebben of dat ze hun kat kwijt zijn, maakt niet uit. Ook kunnen ze hierbij dan de foto van hun kat plaatsen. Of ze hebben gewoon zin om een plaatje van hun straat met bloembakken te laten zien of hun favoriete vakantieadres of zoiets. En dan hebben ze nog de mogelijkheid om alles leuk te bewerken en van bijvoorbeeld gekke tekstballonnetjes te voorzien.

Anderen kunnen hier weer op reageren en zo ontstaat een hele actieve wand, die steeds verandert en uitnodigt om te lezen en te bekijken. En al die mensen, die er normaal niet mee in aanraking komen, zullen natuurlijk wel komen kijken en nieuwsgierig raken. Zou het dan niet mooi zijn als bijvoorbeeld een jonge spontane, digihandige knul iemand ging aanmoedigen om ook iets te plaatsen en een oude digi-kneus gaat uitleggen hoe je dat doet, net als wij onderling doen?

jasjes uit in Panneland

jasjes uit in Panneland
Originally uploaded by grrensgeval

zo waaien al die dingen wel uit je hoofd

Ding 6,7 en 8

Hier zit ik dan achter de computer, muis binnen handbereik, account gemaakt voor Yahoo, Flickr en voorzichtig gespeeld met FD's Flickr Toys.
Ik vind het al heel wat, maar nu staar ik naar de volgende tekst: Via API's hebben enthousiastelingen zogenaamde thirdparty toepassingen en mashups (een toepassing waarbij gegevens van de ene site gebruikt worden in de andere bijv. foto's combineren met een kaart: Mappr) vervaardigd met Flickr inhoud.

Ik denk terug aan het Stenen Tijdperk waarin ik geboren ben.
Toen ik zes jaar was speelde ik alle dagen buiten behalve op woensdagmiddag van twee tot halfdrie. Dan mochten alle kinderen uit de buurt bij die aardige mensen, die een tv hadden, naar de zwart-witbeelden komen kijken. De groenteboer kwam langs met paard en wagen, schudde zijn hoofd en vroeg zich af wat er van ons moest worden.
Toen ik twaalf was maakte mijn vader op onze eerste buitenlandse vakantie dia's. Thuis konden we de beelden in kleur op een groot scherm bekijken. Het was net echt. We konden er niet genoeg van krijgen.
Eenmaal volwassen moest ik ergens op een punt in mijn leven gaan werken om geld binnen te krijgen. Helaas... maar ik kreeg wel een typemachine met correctielint. Wat een uitvinding!
Zo'n kleine tien jaar geleden vertrok mijn kind naar donker Afrika. En dat moest zo nodig naar een plek in de rimboe zonder stromend water, zonder elektriciteit en zonder communicatiemiddelen. Eens in de twee weken ging ze naar de grote stad en kon ze emailberichten sturen. Ik ging antwoorden en dat was mijn eerste kennismaking met de digitale wereld. En weer vond ik het fantastisch!

Maar nu... ik kijk nog eens naar die tekst en ik zie de groenteboer nog zo voor me.
Wat zou hij er van gedacht hebben?

blozen

Ik wil nog even kwijt, dat ik heel veel enthousiaste reacties heb gekregen op mijn 'Blauwbilblogger", zowel van binnen als buiten mijn eigen bieb. Dat was heel leuk.
Ik voel me een beetje een kind dat een kunstje kan en iedereen staat te klappen. Een kind wordt daar verlegen van en ik ook een beetje. Gelukkig kleur ik niet zo als de klaproosjes hieronder...

panorama klaprozen

panorama klaprozen
Originally uploaded by grrensgeval

winter

My creation
Originally uploaded by grrensgeval

bloemencompositie

bloemencompositie
Originally uploaded by grrensgeval

klaprozen

klaprozen
Originally uploaded by grrensgeval

ding 4 en 5

Netvibes aangemaakt, een upgrade naar ginger gedaan. Rss feeds gezocht en geïnstalleerd. De netvibes-tabs van collega's en coaches er op geplaatst. Het ging allemaal probleemloos.
De truc is om gewoon een tijdje te wachten en te lezen wat er bij anderen allemaal fout ging. Hierop komen dan adviezen, tips en video's om uit te leggen hoe het moet.
Je leest je suf, maar op het moment dat je al die informatie opgeslagen hebt is het zo voor elkaar en zonder frustratie.

100 woorden

Over ding 1, 2 en 3 in totaal 100 woorden of 300 woorden? En hoe vermijd je dan de clichés leuk, interessant, boeiend, benieuwd en niet mijn ding?
Van anonimiteit is natuurlijk ook geen sprake, want als je de enige bent die je naam niet wilt prijsgeven??? Maar misschien moet ik daar niet zo moeilijk over doen en gewoon mijn ding doen op logding.
Zoals de meesten bij ons maak ik voor het eerst kennis met heel veel woorden, die ik nog nooit gehoord had. En dat terwijl ik het gevoel heb dat ik aardig wat letters verorber in mijn biebleven en daarbuiten. Ik heb er ook een beetje moeite mee dat het geen Nederlandse woorden zijn. Ik ben erg gehecht aan mijn eigen taal. Mischien wel omdat dat het verbindend element is tussen mij en het land waarin ik woon.
Dit alles is het best onder woorden te brengen in een vrije bewerking van het alombekende gedicht van Cees Buddingh.

De blauwbilblogger

Ik ben de blauwbilblogger

Mijn leraar is een zwogger
Mijn baas die is een digiman
Daar komen vreemde dingen van
Raban! Raban! Raban

Ik ben een blauwbilwebber

Ik link alleen maar vedder
Behalve als de flickr mailt

Dan pod ik cast en wikiteelt

Rabeelt! Rabeelt! Rabeelt!

Ik ben een blauwbilchatter

Als ik niet vibe of tetter

dan lees ik meestal weer een ding

En koester al mijn messaging

Posting! Posting! Posting!

Ik ben een blauwbilmiep
Eens sterf ik aan die bieb
En schrompel als een Tube ineen
En wordt een blauwe dingessteen
Oh neen! Oh neen! Oh neen!

ontdekkingstocht

nou, de ontdekkingstocht is begonnen en dit viel wel mee. hoe ik hier 100 woorden bij moet verzinnen weet ik nog niet.