Web 2.0... wat weet ik hier nu van. Weinig nog, al begrijp ik dat het draait om ontmoeting en actief zijn. En daar draait het in onze bibliotheek ook allemaal om.
Het gaat slecht in bibliotheekland en onze klanten verdwijnen. Wij begrijpen inmiddels dat het schip zinkende is en dat wij iets moeten ondernemen. Eén van de belangrijkste taken is een andere benadering van de klant. Lang hebben wij gedacht dat wij wel wisten wat goed was voor die klant, maar dat gaat niet meer op. De klant verwacht iets anders van ons.
En hier duiken dan de woorden 'ontmoeting' en 'actief ' weer op en probeer ik de link te leggen met Web 2.0.
Sinds '23 dingen' is duidelijk dat het personeel elkaar meer en anders ontmoet dan voorheen. Ook hebben wij het heel druk met elkaar te helpen met de weblogs en alles wat daarop gestalte moet krijgen. Soms is het leuk, soms minder, maar het schept wel een band. Is dit ook toepasbaar op ons publiek, vraag ik me dan af.
Probleem is dat veel mensen net als wij weinig tot geen ervaring hebben met al de mogelijkheden van web 2.0. En dan heeft het alleen maar nut voor een klein aantal gebruikers. We moeten dus eerst een omgeving creëren waarin men kennis kan maken met die toepassingen.
Nu slaat mijn fantasie op hol en zie ik opeens een digitale speelhoek voor me. Een ruimte binnen de bibliotheek met een enorm groot kamerbreed beeldscherm, waarop iedereen kan experimenteren. Mensen schrijven hierop berichtjes, die iedereen kan lezen. Bijvoorbeeld over een boek dat ze net gelezen hebben of dat ze hun kat kwijt zijn, maakt niet uit. Ook kunnen ze hierbij dan de foto van hun kat plaatsen. Of ze hebben gewoon zin om een plaatje van hun straat met bloembakken te laten zien of hun favoriete vakantieadres of zoiets. En dan hebben ze nog de mogelijkheid om alles leuk te bewerken en van bijvoorbeeld gekke tekstballonnetjes te voorzien.
Anderen kunnen hier weer op reageren en zo ontstaat een hele actieve wand, die steeds verandert en uitnodigt om te lezen en te bekijken. En al die mensen, die er normaal niet mee in aanraking komen, zullen natuurlijk wel komen kijken en nieuwsgierig raken. Zou het dan niet mooi zijn als bijvoorbeeld een jonge spontane, digihandige knul iemand ging aanmoedigen om ook iets te plaatsen en een oude digi-kneus gaat uitleggen hoe je dat doet, net als wij onderling doen?
donderdag 17 april 2008
zondag 13 april 2008
Ding 6,7 en 8
Hier zit ik dan achter de computer, muis binnen handbereik, account gemaakt voor Yahoo, Flickr en voorzichtig gespeeld met FD's Flickr Toys.
Ik vind het al heel wat, maar nu staar ik naar de volgende tekst: Via API's hebben enthousiastelingen zogenaamde thirdparty toepassingen en mashups (een toepassing waarbij gegevens van de ene site gebruikt worden in de andere bijv. foto's combineren met een kaart: Mappr) vervaardigd met Flickr inhoud.
Ik denk terug aan het Stenen Tijdperk waarin ik geboren ben.
Toen ik zes jaar was speelde ik alle dagen buiten behalve op woensdagmiddag van twee tot halfdrie. Dan mochten alle kinderen uit de buurt bij die aardige mensen, die een tv hadden, naar de zwart-witbeelden komen kijken. De groenteboer kwam langs met paard en wagen, schudde zijn hoofd en vroeg zich af wat er van ons moest worden.
Toen ik twaalf was maakte mijn vader op onze eerste buitenlandse vakantie dia's. Thuis konden we de beelden in kleur op een groot scherm bekijken. Het was net echt. We konden er niet genoeg van krijgen.
Eenmaal volwassen moest ik ergens op een punt in mijn leven gaan werken om geld binnen te krijgen. Helaas... maar ik kreeg wel een typemachine met correctielint. Wat een uitvinding!
Zo'n kleine tien jaar geleden vertrok mijn kind naar donker Afrika. En dat moest zo nodig naar een plek in de rimboe zonder stromend water, zonder elektriciteit en zonder communicatiemiddelen. Eens in de twee weken ging ze naar de grote stad en kon ze emailberichten sturen. Ik ging antwoorden en dat was mijn eerste kennismaking met de digitale wereld. En weer vond ik het fantastisch!
Maar nu... ik kijk nog eens naar die tekst en ik zie de groenteboer nog zo voor me.
Wat zou hij er van gedacht hebben?
Ik vind het al heel wat, maar nu staar ik naar de volgende tekst: Via API's hebben enthousiastelingen zogenaamde thirdparty toepassingen en mashups (een toepassing waarbij gegevens van de ene site gebruikt worden in de andere bijv. foto's combineren met een kaart: Mappr) vervaardigd met Flickr inhoud.
Ik denk terug aan het Stenen Tijdperk waarin ik geboren ben.
Toen ik zes jaar was speelde ik alle dagen buiten behalve op woensdagmiddag van twee tot halfdrie. Dan mochten alle kinderen uit de buurt bij die aardige mensen, die een tv hadden, naar de zwart-witbeelden komen kijken. De groenteboer kwam langs met paard en wagen, schudde zijn hoofd en vroeg zich af wat er van ons moest worden.
Toen ik twaalf was maakte mijn vader op onze eerste buitenlandse vakantie dia's. Thuis konden we de beelden in kleur op een groot scherm bekijken. Het was net echt. We konden er niet genoeg van krijgen.
Eenmaal volwassen moest ik ergens op een punt in mijn leven gaan werken om geld binnen te krijgen. Helaas... maar ik kreeg wel een typemachine met correctielint. Wat een uitvinding!
Zo'n kleine tien jaar geleden vertrok mijn kind naar donker Afrika. En dat moest zo nodig naar een plek in de rimboe zonder stromend water, zonder elektriciteit en zonder communicatiemiddelen. Eens in de twee weken ging ze naar de grote stad en kon ze emailberichten sturen. Ik ging antwoorden en dat was mijn eerste kennismaking met de digitale wereld. En weer vond ik het fantastisch!
Maar nu... ik kijk nog eens naar die tekst en ik zie de groenteboer nog zo voor me.
Wat zou hij er van gedacht hebben?
zaterdag 12 april 2008
blozen
Ik wil nog even kwijt, dat ik heel veel enthousiaste reacties heb gekregen op mijn 'Blauwbilblogger", zowel van binnen als buiten mijn eigen bieb. Dat was heel leuk.
Ik voel me een beetje een kind dat een kunstje kan en iedereen staat te klappen. Een kind wordt daar verlegen van en ik ook een beetje. Gelukkig kleur ik niet zo als de klaproosjes hieronder...
Ik voel me een beetje een kind dat een kunstje kan en iedereen staat te klappen. Een kind wordt daar verlegen van en ik ook een beetje. Gelukkig kleur ik niet zo als de klaproosjes hieronder...
donderdag 10 april 2008
maandag 7 april 2008
zondag 6 april 2008
ding 4 en 5
Netvibes aangemaakt, een upgrade naar ginger gedaan. Rss feeds gezocht en geïnstalleerd. De netvibes-tabs van collega's en coaches er op geplaatst. Het ging allemaal probleemloos.
De truc is om gewoon een tijdje te wachten en te lezen wat er bij anderen allemaal fout ging. Hierop komen dan adviezen, tips en video's om uit te leggen hoe het moet.
Je leest je suf, maar op het moment dat je al die informatie opgeslagen hebt is het zo voor elkaar en zonder frustratie.
De truc is om gewoon een tijdje te wachten en te lezen wat er bij anderen allemaal fout ging. Hierop komen dan adviezen, tips en video's om uit te leggen hoe het moet.
Je leest je suf, maar op het moment dat je al die informatie opgeslagen hebt is het zo voor elkaar en zonder frustratie.
Abonneren op:
Posts (Atom)